Sevmek nedir kısaca ?

Zeynep

Yeni Üye
FORUM KÖŞESİ • AŞK, İNSAN VE HAYAT
[HEADING=1]Sevmek Nedir Kısaca? Bir İnsanın Kalbine Dokunmanın Hikâyesi[/HEADING]
1. Bir Hikâyem Var, Belki Siz de Kendinizden Bir Parça Bulursunuz

Arkadaşlar, bugün sizinle uzun zamandır aklımdan çıkmayan bir hikâyeyi paylaşmak istiyorum. Belki okurken kendi hayatınızdan birini hatırlarsınız, belki geçmişte yaptığınız bir hatayı yeniden düşünürsünüz, belki de sevdiğinizi sandığınız bir insana aslında ne kadar az dokunduğunuzu fark edersiniz.

Geçenlerde eski bir arkadaşım bana şu soruyu sordu: "Sence sevmek nedir kısaca?"

İlk başta kolay bir soruydu. İnsan, sevmenin birini özlemek, onunla vakit geçirmek, elini tutmak, sesini duymak olduğunu düşünür. Fakat biraz durup düşününce, bu kelimenin içine koca bir hayatın sığdığını anlıyorsunuz. Çünkü sevmek yalnızca birinin yanında mutlu olmak değil, onun mutsuzluğuna da sırt çevirmemektir. Yalnızca güzel günlerde elini tutmak değil, hayatın zorlaştığı zamanlarda da o eli bırakmamayı öğrenmektir.

Size anlatacağım hikâyenin kahramanları, birbirinden oldukça farklı iki insan: Deniz ve Elif.

Onların hikâyesi büyük bir aşk ilanıyla, pahalı hediyelerle ya da filmlerdeki gibi görkemli bir karşılaşmayla başlamadı. Küçük bir sahil kasabasında, eski bir tren istasyonunun yanındaki kitapçıda başladı. İkisinin de o gün orada bulunmak için farklı sebepleri vardı. Fakat ikisi de henüz bilmiyordu ki bazen insanın hayatını değiştiren şey, aradığı cevabı bulması değil, doğru soruyu soran biriyle karşılaşmasıdır.

Peki, sizce bir insanı sevmeye ne zaman başlarız? Onu ilk gördüğümüzde mi, bize iyi davrandığında mı, yoksa onun kusurlarını tanımaya başladığımızda mı?

2. Deniz ve Elif: İki Farklı Bakış, Aynı Hayat

Deniz, otuz iki yaşında bir mühendisti. Hayatında karşılaştığı sorunlara mümkün olduğunca hızlı ve etkili çözümler bulmaya çalışırdı. Bir şey bozulduğunda tamir eder, bir iş çıkmaza girdiğinde alternatif planlar hazırlar, gelecekle ilgili belirsizlikler karşısında olasılıkları hesaplayarak ilerlerdi.

Ona göre sevgi de emek verilerek ayakta tutulması gereken bir şeydi. Bir insanı seviyorsanız onun hayatını kolaylaştırmalı, karşılaştığı sorunları hafifletmeli ve birlikte kurduğunuz geleceği korumak için elinizden geleni yapmalıydınız.

Elif ise bir tarih öğretmeniydi. İnsanların anlattıklarından çok, anlatamadıklarına dikkat ederdi. Bir öğrencisinin sessizliğinde korkuyu, arkadaşının neşeli görünen yüzünde yorgunluğu fark edebilirdi. Onun için bir insanı anlamak, söylediklerini dinlemek kadar söyleyemediklerine de yer açmaktı.

Ancak Elif, yalnızca duygularıyla hareket eden biri değildi. Gerektiğinde karar verir, sınırlarını korur, ilişkilerindeki sorunları açıkça dile getirirdi. Deniz de yalnızca mantığıyla yaşayan, duygularını anlamaktan uzak bir adam değildi. Sadece bazen bir sorunun çözülmesinin, o sorunun yarattığı duygusal yükü ortadan kaldırmaya yetmediğini unutuyordu.

Bir gün Elif, okuldan çıkarken Deniz'i aradı.

"Bugün çok yoruldum," dedi.

Deniz hemen cevap verdi:

"İstersen okul müdürüyle konuş. İş yükünü azaltmanın bir yolunu bulabiliriz. Ayrıca haftalık programını yeniden düzenleyebiliriz."

Elif kısa bir sessizliğin ardından gülümsedi.

"Deniz, şu an benden yana bir plan hazırlamana ihtiyacım yok. Sadece günümün ne kadar zor geçtiğini anlatmak istiyorum."

Deniz sustu. Söylediklerinin yanlış olmadığını düşünüyordu. Gerçekten yardımcı olmak istemişti. Ama ilk defa, iyi niyetle sunulan bir çözümün karşıdaki insanın ihtiyacını karşılamayabileceğini fark etti.

"Anladım," dedi. "Anlat. Dinliyorum."

O akşam uzun uzun konuştular. Deniz hiçbir sorunu çözmedi, Elif'in bütün sıkıntılarını ortadan kaldırmadı. Fakat konuşmanın sonunda Elif kendisini daha hafif hissetti.

Deniz de önemli bir şey öğrendi: Bazen sevdiğiniz insana verebileceğiniz en değerli şey, bir çözüm değil, kendisini açıklamak zorunda kalmadan var olabileceği güvenli bir alandır.

Burada bir noktayı özellikle vurgulamak isterim. Erkeklerin çözüm odaklı, kadınların ise empatik olduğu yönündeki yaygın anlatılar, herkes için geçerli kurallar değildir. İnsanların iletişim biçimlerini yetiştirilme tarzları, kişilikleri, deneyimleri ve toplumdan öğrendikleri roller etkiler. Deniz'in çözüm araması ya da Elif'in duygulara dikkat etmesi, cinsiyetlerinden çok kendi öğrenme biçimleriyle ilgilidir.

Asıl mesele, iki insanın birbirine benzemesi değil, farklılıklarını anlayabilmesidir.

3. Sevgi Sadece Hissetmek Değil, Birbirini Anlamayı Öğrenmektir

Deniz ile Elif'in ilişkisi ilerledikçe birbirlerinin alışkanlıklarını daha iyi tanımaya başladılar. Deniz, Elif'in yorulduğunda hemen çözüm beklemediğini öğrendi. Elif de Deniz'in bir sorun karşısında seçenekleri sıralamasının bazen kayıtsızlıktan değil, kaygı duyduğu bir insana yardım etme isteğinden kaynaklandığını anladı.

Bir akşam birlikte yemek hazırlarken Elif'in elindeki tabak kayıp yere düştü. Tabak kırıldı, yemek tezgâha döküldü ve mutfak bir anda dağıldı.

Deniz hemen eğilip parçaları toplamaya başladı.

"Bir dahaki sefere daha sağlam tabaklar alırız," dedi. "Şu dolabın kapağını da düzeltmem gerekiyor."

Elif kahkaha attı.

"Her şeyin bir çözümü olmak zorunda mı?"

Deniz başını kaldırıp ona baktı.

"Olmasa ne yapacağız?"

"Bazen sadece başımıza gelen şeye gülüp geçebiliriz."

İkisi de gülmeye başladı. O akşam kırılan tabağın yerine yenisini koydular. Fakat asıl değişen, aralarındaki iletişimdi. Deniz her duygunun hemen onarılması gereken bir arıza olmadığını anlamaya başlarken Elif de pratik çözümlerin sevgisizliğin işareti olmadığını fark ediyordu.

Bir süre sonra kendi aralarında küçük bir alışkanlık geliştirdiler. Biri bir sorununu anlattığında diğeri önce şu soruyu soruyordu:

"Şu an seni dinlememi mi, birlikte çözüm aramamızı mı istersin?"

Bu basit soru, birçok yanlış anlaşılmanın önüne geçti.

Çünkü ilişkilerde bazen en büyük sorun, sevgisizlik değil, sevginin yanlış biçimde ifade edilmesidir. Bir insan yardım ederek sevgisini gösterirken diğeri anlaşılmak isteyebilir. Biri birlikte zaman geçirmekten mutlu olurken diğeri zor bir günün ardından sessizce dinlenmeye ihtiyaç duyabilir.

İki tarafın da beklentileri değerlidir. Önemli olan, kendi sevgi dilimizi tek doğru yol sanmamaktır.

Peki, siz bir sorun yaşadığınızda karşınızdaki insanın hemen çözüm üretmesini mi istersiniz, yoksa önce sizi anlamaya çalışmasını mı? Belki de bu sorunun cevabı, ilişkilerimizde neden zaman zaman birbirimizi kaçırdığımızı anlamamıza yardımcı olabilir.

4. Eski Bir İstasyonun Duvarlarında Saklı Tarih

Deniz ile Elif'in yaşadığı kasabada eski bir tren istasyonu vardı. Bir zamanlar farklı şehirlerden gelen insanları birbirine bağlayan bu istasyon, yıllardır kullanılmıyordu. Duvarları çatlamış, bekleme salonunun pencereleri kırılmış, peronun kenarlarında yabani otlar büyümüştü.

Elif bir gün istasyonun yeniden düzenlenmesi için kasabada başlatılan gönüllü çalışmaya katılmayı önerdi. İstasyonun tarihini araştırıyor, eski fotoğrafları topluyor ve orada çalışan insanların anılarını kaydediyordu.

Deniz önce şaşırdı.

"Bu kadar eski bir binayı onarmak için çok para ve zaman gerekir. Önce bir bütçe çıkarmalı, hangi bölümlerin kurtarılabileceğini belirlemeliyiz."

Elif başını salladı.

"Haklısın. Ama yalnızca binaya bakarsak oranın neden önemli olduğunu anlayamayız. İnsanların anılarını da korumamız gerekiyor."

Böylece birlikte çalışmaya başladılar. Deniz binanın yapısal durumunu inceledi, gerekli onarımları belirledi ve gönüllülerin çalışabileceği bir plan hazırladı. Elif ise kasabanın yaşlılarıyla konuştu, eski mektupları buldu ve istasyonun hikâyesini ortaya çıkardı.

Bir gün doksan yaşındaki Nermin Hanım'ı ziyaret ettiler. Nermin Hanım gençliğinde bu istasyonda çalışan bir memurun kızıydı. Eski bir sandıktan sararmış bir mektup çıkardı.

Mektup, yıllar önce başka bir şehre çalışmaya giden eşine yazılmıştı.

"Bizim zamanımızda insanlar birbirlerini çok seviyordu ama hayatları kolay değildi," dedi. "Bir insanın sevdiği kişiye kavuşması bazen aylar sürerdi. Mektup yazardık. Bazen cevap gelene kadar ne düşündüğünü bilemezdin."

Deniz mektubu dikkatle inceledi.

"İnsanlar birbirlerini özlediklerinde konuşmak için haftalarca bekliyormuş."

Nermin Hanım gülümsedi.

"Özlemek başka, beklemek başkaydı oğlum. Beklerken insan sevdiğini de kendisini de tanırdı. Ama beklemek her zaman romantik değildi. Parasızlık vardı, hastalık vardı, ayrılık vardı. Bazen insanlar istedikleri için değil, mecbur kaldıkları için ayrı yaşardı."

Elif bu sözleri duyunca tarih öğretmeni olarak yıllardır anlattığı toplumsal değişimleri düşündü. Göç, savaş, ekonomik koşullar, çalışma hayatı ve toplumsal beklentiler, insanların ilişkilerini her dönemde şekillendirmişti. Aşk mektuplarında gördüğümüz özlem, yalnızca kişisel bir duygunun değil, dönemin koşullarının da izlerini taşıyordu.

Eskiden uzaklık çoğu zaman iletişim imkânlarının sınırlılığıyla büyürdü. Bugünse insanlar bir mesajla birbirine ulaşabiliyor, görüntülü konuşabiliyor, binlerce kilometre uzaktaki birinin yüzünü anında görebiliyor. Buna rağmen yalnızlık ortadan kalkmış değil.
 
Üst